home | werkwijze | lesbos | wanneer | bestemmingen | arrangementen | reacties | nieuws


Home > Nieuws > Gladiatoren en een wraakgodin
Pagina afdrukken E-mail


17 mei 2019
We bezoeken het Grieks-Romeinse theater aan de rand van hoofdstad Mytilíni, hoog op een heuvel in een schaduwrijk pijnbomenbos. De lokale krant schrijft dat archeologen nieuwe vondsten hebben blootgelegd en die willen we zien.
Hoewel een bord meldt dat het complex alle dagen behalve dinsdag open is zit alles op slot. De rolluiken voor de kassa zijn neergelaten.

Maar zie, klantvriendelijk en creatief als de Grieken zijn is ook hier een geweldige oplossing gevonden: naast de poort is een gat in het hek gecreëerd, met een keurige boomstronk als comfortabel opstapje.
We wurmen ons erdoorheen, zijn in een wip binnen en hebben het hele theater voor ons zelf.
Kom daar maar eens om in Epídavros!

Er wordt hier op deze stille heuvel wel wat meer verbeeldingskracht van de bezoeker geëist dan daar op de Pelopónnesos, er is niet bijster veel te zien.
Toch was dit ooit een van de grootste theaters uit de oudheid: gebouwd in de 2e eeuw voor Christus en later uitgebreid door de Romeinen bood het plaats aan wel 18.000 toeschouwers.
Het had een voortreffelijke akoestiek en een geweldige ligging op het hoogste punt van de stad: toeschouwers hadden uitzicht op de acropolis en op de Turkse kust.

De Romeinse generaal Pompeius, groot liefhebber van Lesbos, bewonderde het theater van Mytilíni zelfs zozeer dat hij het in 55 voor Christus in Rome liet nabouwen. Zijn complex was daarmee het eerste volgens Griekse principes gebouwde theater in de hoofdstad van het Romeinse Rijk; later stond het op zijn beurt model voor andere theaters in de oudheid. 

Vanaf de middeleeuwen, in de Turkse tijd, werd een groot deel van het materiaal gebruikt voor andere constructies, en ook stadsbewoners haalden er, tot ver in de jaren ’70 van de vorige eeuw, en masse hun bouwmateriaal vandaan. Lange tijd was het terrein dan ook een echt no go area: verwaarloosd en berucht als verzamelplaats van slangen.


Sinds enkele jaren wordt er echter serieus onderzoek verricht, in samenwerking met de universiteit van de Italiaanse stad Bari: er wordt opgegraven, fragmenten worden gedocumenteerd, zoals te zien is aan de eindeloze rijen brokstukken die in de schaduw van het pijnbomenbos op hun beurt staan te wachten.

We dwalen rond over het terrein en stellen ons voor hoe het hier 23 eeuwen geleden moet zijn geweest:
dansvoorstellingen en Dionysuscultus, later dierspelen en wellicht ook zeespelen: de aanwezigheid van een grote aardewerken pijpleiding zou daarop kunnen duiden.
Dan lopen we naar de recente opgraving, een heiligdom voor Nemesis, wraakgodin en beschermvrouwe van de gladiatoren, uit de 1e eeuw.
Er valt niet veel te zien, een vierkant gat, de rand van een ingegraven vat, de opgraving is nog pril.

We slenteren terug naar de ingang, wurmen ons weer door de provisorische entree en dalen in de zon de heuvel af. Niemand heeft ons gezien, we zijn totaal onopgemerkt gebleven.

 

gat met comfortabel opstapje
gat met comfortabel opstapje

plaats voor 18.000 toeschouwers
plaats voor 18.000 toeschouwers

wachten in de schaduw
wachten in de schaduw

uitzicht op vesting en Turkse kust
uitzicht op vesting en Turkse kust


boeken | vliegtickets | verzekeren | voorwaarden | garantiestelling | privacy | copyright | contact