home | werkwijze | lesbos | wanneer | bestemmingen | arrangementen | reacties | nieuws


Home > Nieuws > Eindelijk naar Nisíopi…
Pagina afdrukken E-mail


7 juni 2019
Het stond al jaren op ons verlanglijstje: een boottochtje naar het onbewoonde eiland Nisíopi, pal voor de kust van Sígri, in het uiterste westen van Lesbos. Niet zomaar een eiland, maar een gebied met een mythisch verleden – de Griekse held Agamemnon zou er op weg naar Troje hebben aangelegd – en vooral een schatkamer van spectaculaire geologische vondsten.

Het maakt deel uit van het bekende ‘versteende woud’, een gebied dat zo’n achttien miljoen jaar geleden tijdens een vulkaanuitbarsting door een dikke laag as werd bedekt. De soms wel honderd meter hoge mammoetbomen die er toen stonden veranderden onder de afgesloten massa in opaal en kwamen in de loop der eeuwen versteend weer aan de oppervlakte; alle kenmerken, zoals houtstructuur, jaarringen en wortelstelsels, bleven daarbij intact.


Het eiland werd door Unesco tot beschermd gebied verklaard, paleontologen werkten jarenlang aan het uitgraven van tientallen versteende bomen, er werd een netwerk van vijf kilometer paden aangelegd, en de aanschaf, in 2015, van een heuse glass bottom boat om elk uur bezoekers naar dit educatieve pretpark over te zetten completeerde het geheel: Nisíopi als toeristenbestemming was een feit!

Toch viel het bepaald niet mee om aan een excursie deel te nemen, zo ondervonden we aan den lijve,
talloze malen stonden we de afgelopen jaren verlangend op de kade, er was altijd wel een excuus: niet genoeg deelnemers, boot kapot, schipper ziek, you name it. Dus zijn we blij verrast als we deze keer, na ettelijke telefoontjes met de organisatie, tot een deal komen: bij gebrek aan andere deelnemers betalen we gewoon voor tien, en dan komt het allemaal goed.

Gewapend met filmcamera, statief en goede moed vertrekken we uit Polichnítos voor de lange tocht naar het verre westen, dit wordt het hoogtepunt van ons verblijf! Maar het loopt ook deze keer anders: als we in het bootje plaatsnemen voegt zich ineens een groep van veertien Fransen bij ons, plus een extra schipper, plus een gids. Als haringen in een ton zitten we rond de vier bestofte ruitjes van de glass bottom: geen kleurige versteende bomen, geen oranje zeesterren zo groot als een octopus en ook de bonte tropische vissen uit de brochure laten het afweten: we zien alleen zand en zeewier.

Van onze plannen voor een tijdschriftartikel en een filmpje komt niets terecht: niks vrij wandelen van opgraving naar opgraving over de schitterend aangelegde paden zoals de folder meldt, want 'too dangerous' volgens de gidse, wier eerste werkdag het blijkt te zijn en die zich onderweg in diverse bevallige poses laat fotograferen – op een rots, op de voorplecht van het bootje – om dit heugelijke feit voor de geschiedenis vast te leggen.

Binnen twee uur staan we weer in Sígri, enigszins beteuterd, vol berusting en vooral ook opgelucht dat we deze lang gekoesterde wens eindelijk definitief van ons lijstje kunnen afstrepen – het plan voor artikel en filmpje wordt, naar we vrezen voor altijd en eeuwig, helemaal achterin de ijskast gezet, het doel, kortom, bleek beduidend minder enerverend dan de weg ernaartoe…

 

Sígri met het eiland Nisíopi
Sígri met het eiland Nisíopi

versteende dennenboom, 17 meter lang
versteende dennenboom, 17 meter lang

<em>glass bottom</em> bootje met op achtergrond Sígri
glass bottom bootje met op achtergrond Sígri

poging tot filmen: 'too dangerous'
poging tot filmen: 'too dangerous'


boeken | vliegtickets | verzekeren | voorwaarden | garantiestelling | privacy | copyright | contact