home | werkwijze | lesbos | wanneer | bestemmingen | arrangementen | reacties | nieuws


Home > Nieuws > Nepnieuws uit Lesbos
Pagina afdrukken E-mail


26 april 2017
Het eerste dat we doen als we aankomen op Lesbos voor onze halfjaarlijkse werkbezoek is de migrantensituatie onderzoeken.
De afgelopen weken woedde er weer een felle discussie in de Nederlandse media over de wantoestanden die er op Lesbos zouden heersen.
Veel emoties, veel onwetendheid, weinig feiten.
Zo schreef de voorzitter van een op het eiland actieve hulporganisatie onlangs een stuk vol onjuistheden in NRC Handelsblad: op Lesbos zouden 'tienduizenden' vluchtelingen in ‘openluchtgevangenissen’ leven; de Paus sprak zelfs van ‘nazi-achtige concentratiekampen’.

In beide gevallen volstrekt onjuist: in het enige grote opvangkamp op het eiland zitten volgens de laatste cijfers van de Europese Commissie 3280 mensen, een aantal dat wekelijks afneemt. Het zijn voor het overgrote deel géén vluchtelingen en ze zitten niet in gevangenissen, maar kunnen gaan en staan waar ze willen. Wat is dan het probleem?

De meeste bewoners van het kamp zijn jonge mannen afkomstig uit zogeheten ‘veilige’ landen: Marokko, Algerije, Pakistan, Bangladesh, Centraal-Afrika.
Onder het goedkeurend oog van de Turkse overheid zijn ze voor heel veel geld door mensensmokkelaars in gammele bootjes naar Europa overgezet in de hoop op een beter leven, maar ze maken geen enkele kans op een verblijfsvergunning.

In plaats van mee te werken aan een terugkeer- programma vragen ze, daartoe aangemoedigd door hulporganisaties, tóch asiel aan en gaan bij afwijzing in hoger beroep, een procedure die maanden in beslag neemt en onvermijdelijk tot dezelfde uitspraak leidt: 'Nee, u bent geen vluchteling, u komt niet in aanmerking voor een verblijfsstatus'.

Het eindeloze wachten leidt tot verveling en frustatie, zoals we zien als we vanaf het vliegveld naar de haven van hoofdstad Mytilíni rijden, waar een handjevol Afrikanen de toegang tot de ferry naar Athene blokkeert, zittend onder spanborden met ‘Prisoners’ en ‘Why?’. Terwijl we langzaam verder rijden zien we van alle kanten jonge hulpverleners met kratten eten en drinken aankomen.

We passeren kamp Mória, zes kilometer verderop aan de oostkust, waar deze ‘prisoners’ op de behandeling van hun zaak wachten, en staan versteld van de rust die er heerst. Het kamp lijkt half leeg, op de landwegen eromheen wandelen jonge mannen met smartphones en koptelefoons in de zon of zitten op bankjes onder de olijfbomen.

Verder rijdend naar onze bestemming Polichnítos, op een uur afstand, verbazen we ons opnieuw over de macht van de publieke opinie; van een groot, ongerept, relatief onbekend sprookjeseiland, een mekka voor rustzoekers, wandelaars, vogelaars en orchideeën- liefhebbers, is het imago van Lesbos in krap twee jaar tijd veranderd in dat van een nachtmerrie.
Een imago voornamelijk gecreëerd door fake news, met desastreuze gevolgen voor de lokale bevolking: toeristen laten het afweten, ondernemers gaan failliet.

 

demonstratie bij de haven: <em>Why?</em>
demonstratie bij de haven: Why?

westkust
westkust

wandelpad in de bergen
wandelpad in de bergen

noordkust
noordkust


boeken | vliegtickets | verzekeren | voorwaarden | garantiestelling | copyright | contact