home | werkwijze | lesbos | wanneer | bestemmingen | arrangementen | reacties | nieuws


Home > Nieuws > Lelies in het zand
Pagina afdrukken E-mail


22 september 2016
Zoals altijd op onze eerste dag op Lesbos rijden we naar het strand van Vaterá, een kilometer of zes ten zuiden van Polichnítos.
Hoewel de zomer qua temperatuur nog in volle gang is, is alles aan dit langste zandstrand van het eiland in diepe rust: hier en daar een rieten parasolletje, in de verte een eenzame zwemmer, twee vissersbootjes aan de horizon.

We volgen de kustlijn naar het westen, het strand wordt steeds ruiger: hoog opgewaaide duinen, wilde, in de wind bevroren struiken en bijzondere planten als Zeerupsklaver, Zeewolfsmelk en Gele hoornpapaver.
En daar, middenin het droge, zoutige zand langs dit totaal verlaten stukje kust, staan ze dan in volle glorie, met hun grote, trompetvormige kelken, fier rechtop in kleine groepjes: de Zandlelies of Strandnarcissen (Pancratium maritimum) waar Vaterá beroemd om is.

We ruiken de subtiele, zoetige geur van deze lievelingsbloem van Griekse godinnen en denken weer aan het gedicht dat Judith Herzberg over de Zandlelie schreef:

Je groenheid loochent de droogte hier
je vocht komt uit de dauw en diepte
je stengels staan koel recht overeind
maar je blad is al bruin en omkluwt ze
als een slordig gevlochten mandje.

Waarom juist in dit zoute zand
zou het niet comfortabeler zijn
in wat meer meegaande aarde?

Ben je vrijwillig of ben je gevlucht
ben je de bloemen of ben je de plant
slurp je ademloos onder dit strand
– als een kind met een rietje het sap
uit een scheef gehouden glas –
uit alle macht de laatste
luidruchtige druppel?

(uit de bundel ‘Zoals’, De Harmonie 1992)

 

strand in diepe rust
strand in diepe rust

lieveling van godinnen
lieveling van godinnen

in het zoute zand
in het zoute zand


boeken | vliegtickets | verzekeren | voorwaarden | garantiestelling | copyright | contact