home | werkwijze | lesbos | wanneer | bestemmingen | arrangementen | reacties | nieuws


Home > Nieuws > Polichnítos, why?
Pagina afdrukken E-mail


20 oktober 2014
Het is altijd weer uiterst vermakelijk om te ervaren hoe kennissen overal op Lesbos neerkijken op onze verblijfplaats. ‘Polichnítos, why?’, is steevast de verblufte reactie als we uitleggen dat we daar in voor- en najaar verblijven. ‘Hahaha, nog steeds in Polichnítos?’, roepen vrienden uit hoofdstad Mytilíni ons lichtelijk honend toe als we elkaar ergens tussen beide plaatsen ontmoeten om te eten.
Kortom, het plaatsje in het zuidwesten van het eiland, 2500 inwoners groot en vrijwel uitsluitend bewoond door landbouwers en olijftelers, scoort niet bepaald hoog bij de andere eilandbewoners: Polichnítos, dat is Afrika, daar heb je niks te zoeken, daar kom je niet.

Wij knikken dus maar vriendelijk, lachen vrolijk mee en zwijgen wijselijk: we doen allang geen pogingen meer om uit te leggen waarom we zo van ons dorp houden en er tien jaar geleden op slag verliefd op werden. Want de charmes van Polichnítos, daar ben je ontvankelijk voor of niet.

De oude vrouwjes met hun zwarte hoofddoeken bijvoorbeeld, die geleund op hun stokken ’s morgens langs ons huis omhoog schuifelen richting kruidenier en op onze vensterbank gaan zitten om uit te hijgen.
De autootjes met stoelen, uien, sardines, handdoeken, druiven en bloempotten, die met veel kabaal door het dorp rijden om hun waar te slijten.
De zigeunerin die wekelijks haar handkar met onderbroeken en t-shirts door ons keienstraatje duwt en haar spullen luidkeels in een onbegrijpelijk dialect aanprijst. De ambachtslieden in de kronkelige steegjes: de schoenmaker, de naaister, de kaasman met zijn ladotíri.

De honderden prachtige, veelal vervallen neoclassicistische patriciërshuizen met hun pilasters en timpanen, die herinneren aan het welvarende verleden, aan het eind van de 19e eeuw, toen Polichnítos het centrum van een rijke olijfregio was en meer dan 10.000 inwoners telde.
De vele tradities en gebruiken, de indrukwekkende begrafenisrituelen.

En natuurlijk het kafeníon van oud-kapitein Kóstas, waar je eet wat de pot schaft, die op zijn tweepitskooktoestel de heerlijkste maaltijden bereidt, en waar je voor een flesje oúzo met vijf rijkelijk gevulde schaaltjes tien euro afrekent.
Voor twee personen welteverstaan…

 

<em>ladotíri</em>: kaas in olijfolie
ladotíri: kaas in olijfolie

neoclassicistisch patriciërshuis
neoclassicistisch patriciërshuis

kapitein Kóstas in zijn <em>kafeníon</em>
kapitein Kóstas in zijn kafeníon


boeken | vliegtickets | verzekeren | voorwaarden | garantiestelling | copyright | contact